Iwan ‘E1 Ten’ van Amersfoord: “Ik weet heel goed wat ik waard ben”

Het stond al maanden op mijn verlanglijstje; een interview met Iwan van Amersfoord (ja, met een d!), a.k.a. E1 Ten, a.k.a. Rockattack Ten, bij het grote publiek vooral bekend als frontman van de Haarlemse funkband Gotcha!. Geroemd en bejubeld, maar ook bestempeld als ‘afstandelijk’, ‘arrogant’, ‘gewoon een mafketel’ en zelfs als ‘Messiaans’. “Het lijkt me verstandig dat je je goed voorbereidt”, meldt hij voorafgaand aan onze afspraak.  De moed zakt me nog verder in de stoute schoenen. 

Hij ontvangt me thuis. Bij hoge uitzondering.  “Nee, dat doe ik eigenlijk nooit’, zegt hij, terwijl hij heen en weer loopt voor thee en “Oh ja, een stoel is misschien ook wel handig”.  Het geeft me de gelegenheid om even goed om me heen te kijken. Aan de muur hangen de generaalsjasjes van de Gotcha! Allstars-optredens, t-shirts van o.a. Track Addicts en in de boekenkast ontwaar ik de bekende zonnebril en de indianentooi uit de Back To The Moon-tour.  Hij zet een beker heet water voor me neer en een doosje met zakjes thee (“Ik heb verschillende smaakjes voor je geritseld”). “Brand maar los”, zegt hij, terwijl hij een joint opsteekt, “Wat wil je weten?”.

“Succes doet rare dingen met je. Je voelt je boven alles en iedereen verheven, denkt dat je alles kunt maken. En dat was ook zo.”

The Old Days
“Ik kom uit Schalkwijk, een buitenwijk van Haarlem. Een moeilijke buurt in die tijd. Ik heb er een vechtersmentaliteit en een sterk gevoel voor kameraadschap aan overgehouden. De hiphopcultuur was er al vroeg vertegenwoordigd. Op mijn zestiende wist ik dat dát was wat ik wilde gaan doen.

Ik ben begonnen in het lokale jeugdhonk RADAR/PRISMA en werd daar ondekt door Orlando Voorn, a.k.a. DJ Fix (derde bij DMC Champion in 1988).  Ik werd na Tony Scott zijn nieuwe MC en verdiende goed geld. Maar ja, hij ging steeds meer de housekant op en ik wilde muziek maken in een band, dát was mijn droom. Ik was 17, 18 jaar toen ik bij Gotcha! kwam. Een kind nog. Wat weet je dan helemaal? Geen ene fuck eigenlijk! Succes doet rare dingen met je. Je voelt je boven alles en iedereen verheven, denkt dat je alles kunt maken. En dat was ook zo. Toen ik uit Gotcha! stapte, bleek dat er helemaal niemand op me zat te wachten. Dat is typisch Nederland; je moet steeds weer opnieuw beginnen. Om gek van te worden!”.

“Dan sta ik daar met mijn ‘skinny white ass’ naast George Clinton op het podium. Dat is toch geweldig?!”

Reputatie
“Ik heb de naam arrogant te zijn, maar ik ben eerder juist verlegen. Kijk, op creatief gebied ben ik misschien inderdaad arrogant. Ik vind mezelf wel op een bepaald niveau staan. Ik weet wat ik kan en wat ik waard ben. Er zijn maar weinig mensen waar ik tegenop kijk. Of het moet George Clinton zijn. Die man is ‘a fucking genius’, dat kan ik rustig zeggen. Hij laat me mijn ding doen op het podium. Hij vindt het wel cool dat ik daar sta met mijn ‘skinny white ass’. Dan denk ik: Shit! Hij heeft me opgenomen in de family en af en toe tour ik mee, nu ondertussen al zo’n 20 jaar. Dat is toch geweldig?!”.

“Er is een wezenlijk verschil tussen E1 Ten en Iwan.  Ten staat op het podium. Daar hoort een bepaalde uitstraling bij. Ik zal nooit in mijn dagelijkse kloffie optreden. Ik bedenk steeds wel weer een bepaalde look. Dat hoort erbij. Ik merk wel dat ik weer steeds meer Iwan wordt. Privé ben ik erg op mezelf. Ik ben niet zo van de sociale dingen. Mensen denken vaak dat ze me kennen en verwachten dan dingen van me of ze willen het de hele tijd over muziek hebben. Ik heb natuurlijk niet in de hand wie of wat er op me af komt. Daarom ga ik liever naar vrienden om lekker te eten of om iets moois te creëren.

“Ik kan alleen in de muziek maat houden. Eén is nooit genoeg en waar houdt het dan op?”

Sex, Drugs & Rock ’n Roll
“Ik heb het nooit voor de vrouwen gedaan, maar het hoorde er wel bij. Net als de drank en de drugs. Weet je, ik kan alleen in de muziek maat houden. Eén is nooit genoeg en waar houdt het dan op? Tegenwoordig leid ik een veel rustiger leven. Je gaat alles dan heel anders bekijken. Je ziet de dingen van een kant die je nog nooit eerder hebt gezien. Dat is eigenlijk heel mooi. Het kan morgen ook zo weer anders zijn, maar voor nu bevalt het me zo wel”.

Roeping
Het creëren zit in mijn bloed. Het is een roeping, een levensdoel. Van niets iets maken, dát is waar ik het voor doe. Het is niet omdat ik het leuk vind, dat dekt de lading niet. Zo leuk is het vaak helemaal niet. Het is een continue struggle, op elk gebied, ook financieel. Maar ik moet wel, ik kan niet anders. Het is ook misschien niet zo handig dat ik op alle gebieden actief ben. Naast muziek maak ik ook schilderijen, storyboards, illustraties. Dat is ‘not done’ in Nederland. Hier heerst de mentaliteit: schoenmaker, houd je bij je leest. Maar gelukkig maak ik geen schoenen, hahaha”.

“Ik ben geen makkelijk mens om mee samen te leven. Ik ben lief en zorgzaam, maar ook impulsief, wispelturig en bij vlagen depressief.”

Privéleven
“Over mijn privéleven praat ik niet graag. Wat ik kan zeggen is dat ik drie dochters heb bij drie fantastische moeders; Olijfje (23),  Carmen (13) en Noa (5). De middelste zie ik helaas al zeven jaar niet meer. Zij woont bij haar moeder in Engeland. De eerste vijf jaar heb ik fulltime voor haar gezorgd. Ik hoop dat dat een basis heeft gelegd voor de toekomst. Voor haar schreef ik My English Rose (Song for Carmen), het eerste nummer wat ik wil droppen van mijn aankomende album”.

“Dat mijn relaties geen stand hebben gehouden is ronduit….ja, kut! Maar ik ben geen makkelijk mens om mee samen te leven. Ik ben lief en zorgzaam, maar ook impulsief, wispelturig en bij vlagen depressief. Dat trekt een wissel op je relatie. Maar het alleen zijn geeft me ook de vrijheid en mogelijkheden om te doen wat ik moet en wil doen en ik kan áltijd! Zoals Johan Cruyff zou zeggen: “Ieder nadeel heb z’n voordeel”. Bless him”.

“De dood vind ik interessant. Je hebt er gewoon niets over te zeggen. Het komt wanneer het komt. Het laat zich niets vertellen.”

Morbide
“Ik ben geïntrigeerd door het slechte in de mens. Het mooie geloof ik wel. Ik ben geobsedeerd door serial killers. Het fascineert me dat mensen blijkbaar zonder enige aanwijsbare reden in staat zijn tot het aller-, allerslechtste. De dood vind ik interessant. Het is net een bevalling, maar dan omgekeerd. Je hebt er gewoon niets over te zeggen. Het komt wanneer het komt. Het laat zich niets vertellen”.

Heden en toekomst
“De Gotcha! Back to the Moon-tour is na december afgelopen. We hebben een super jaar gehad!  Het album is heel goed ontvangen en verkocht goed. Het staat op nummer 50 in de vinyllijst, we staan voor volle zalen.. doe het maar na!. We zijn wel weer aan het opnemen, maar als je bedenkt dat we over Back to the Moon twee jaar deden om te maken. Dus nee, er zijn nog geen concrete plannen voor de toekomst”.

:


“Op dit moment richt ik me voornamelijk op mijn solo-EP. Daar komen vier tot zes nummers op en wordt hopelijk rond de lente uitgebracht op vinyl. Ik houd van vinyl. Je hebt iets in handen en het ruikt zo lekker (lacht).  De werktitel is So Far, So Good. Tourtje erbij, video’s, ik heb er zin in!”.

“Verder doe ik nog wat dingen hier en daar voor producers etc. Zo heb ik bijvoorbeeld net 24 bars  ingerapt/ingezongen  voor 24-7 Spyz, een metalband uit New York. Dat wordt echt legendarisch! Niet slecht toch voor een jongetje uit Schalkwijk?”.

Iwan ‘E1 Ten, Rockattack Ten’ van Amersfoord (1971) is bij het grote publiek bekend als frontman van funkband Gotcha!, maar stond ook aan de wieg van bands als Da Once Upon a Time in da Lowlands Crew, Baskerville, Nicotine en Track Addicts. Daarnaast is hij regelmatig featuring bij o.a. George Clinton and Parliament Funkadelic, Chefs’ Special en 24-7 Spyz. Naast muziek maakt hij schilderijen, story boards en illustraties. Op dit moment werkt hij aan een solo-EP.

Meer info over (en muziek van) E1 Ten vind je op Youtube en Facebook.

Foto: Jaap Kroon Fotografie

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.