Steek die sparkle maar in je Kondo!

Marie Kondo is hip. Zo hip dat mijn Instagramfeed wordt overwoekerd door keurig opgeruimde lades vol opgerolde kledingstukken. Want ik volg heel veel hippe meisjes uit Berlijn. Die hebben namelijk hetzelfde soort interieur als ik. Maar dan netjes en minimalistisch. Volwassen worden stond nooit bovenaan mijn prioriteitenlijstje en ik woon nog steeds in een soort van studentenkamer, met meubels waar ik geen afscheid van kan nemen en allerhande troep spullen met emotionele waarde of gewoon omdat ik het mooi vind. Ik noem het eclectisch, maar het is eigenlijk gewoon een bij elkaar geraapt zooitje. Ik vind het gezellig. Maar wel vol. Zeker nadat we twee jaar geleden ons megagrote nieuwbouwhuis in de stad verruilde voor een veel kleinere dorpswoning en ik wel bekant onze gehele bezit meenam. En dus puilen kasten uit, hangen er soms wel drie jassen over elkaar op één hanger en zoek ik me soms het leplazerus naar net dat ene zwarte shirtje wat ik dan natuurlijk uiteindelijk uit de mand ‘strijk’  vis.

Ik heb nog steeds het mantelpakje dat ik kocht voor mijn eerste echte baan, een doos vol positiekleding en ik draag nog steeds de Timberlands en tuinbroek uit mijn pubertijd. Vintage is bij mij ook echt vintage, want ik hou niet van nieuw of van dingen die iedereen heeft of draagt. Ik heb een ziekelijke hang naar het verleden. Ik drink thee uit de theepot van oma en kook met haar pannen.  Ik bewaar iedere Ikea gids en heb alle jaargangen van Linda en Flow. Cadeautjes zijn heilig, al zijn ze spuuglelijk. Van boeketten bloemen die ik krijg, droog ik de mooiste. Ik doe moeilijk dingen weg. Zelfs als iets kapot is, moet ik even slikken als het de kliko ingaat. En als ik al iets naar de kringloopwinkel breng, kom ik met minstens evenveel spullen thuis.

Toch nieuwsgierig geworden keek ik twee afleveringen ‘Tidying up with Marie Kondo’ op Netflix en hoewel ik het programma tenenkrommend en Marie Kondo eng schattig vond, werd ik langzaam maar zeker toch een beetje aangestoken door het opruim-virus. Zou ik niet een voorzichtige poging wagen? Haar credo is per slot van rekening: ‘het gaat er niet om wat je wegdoet, het gaat erom wat je wilt hóuden’. Daar kon ik wel iets mee. Dus op een regenachtige zaterdagmiddag kieperde ik een aantal lades vol sjaals, shirts, truien en spijkerbroeken leeg op bed en ik ging ‘schiften’: houden, wegdoen en twijfel. Na vier uur (!) had ik drie dingen liggen bij ‘wegdoen’  en twee bij ‘twijfel’. Die kon ik natuurlijk dan ook net zo goed houden. In het ene shirt zat wel een gat, maar..hee…ik droeg het tijdens de geboorte van de jongste, dus: emotionele waarde.  “Does it spark joy?”.  Yes, bitch, it does! Dus gingen de 40 sjaals, 73 t-shirts en 25 spijkerbroeken gewoon weer terug waar ze vandaan kwamen en waar ze hoorden. In de kast. Netjes opgerold, dat dan weer wel.  Want ‘less is more’ is aan mij gewoon niet besteed. Ik ben een hoarder en proud of it. Steek die sparkle maar in je Kondo!

 

 

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.