Singel 39 slaat de plank op alle vlakken mis

Mo – kort voor Monique – heeft slechts één focus in haar leven: haar medische carrière. Al het andere is van ondergeschikt belang. Waar zou ze alleen al de tijd vandaan moeten halen om bijvoorbeeld te daten? Maar wanneer de extraverte Max naast haar komt wonen, ontstaat er een bijzondere vriendschap die Mo doet inzien dat er meer in het leven is dan alleen haar carrière. Dat je het leven moet léven in plaats van moet plannen.


Het is praktisch onmogelijk je Lies Visschedijk als top-chirurg voor te stellen en dat lukt dan ook niet. De charmante klunzigheid die Visschedijk van nature uitstraalt en haar de perfecte Soof maakte is niet de uitstraling die je zou verwachten bij de rol van Monique, een naam die absoluut niet bij haar rol en haar uitstraling past. Hetzelfde telt voor Max, een rol van Waldemar Torenstra. Het is oppervlakkig om te stellen dat iedere homo nichterig overkomt, maar Torenstra heeft de woorden ‘200% hetero’ nog net niet op zijn voorhoofd staan. Dit wordt versterkt door het feit dat hij zich weliswaar een slag in de rondte flirt en de indruk wekt vriendjes te hebben, maar er niet mee in bed belandt. En dit terwijl Visschedijk wel al in de eerste 5 minuten, zoals het een echte Nederlandse film betaamt, ligt te krikken. Met Roderick. Als je als filmmaker dan toch een statement wilt maken en taboedoorbrekend wilt zijn…

De hoofdrolspelers zijn duidelijk niet gecast op geschiktheid, maar op geliefdheid. We nemen de populairste acteur en actrice van Nederland, kiezen een onderwerp dat speelt in de maatschappij, maar toch nog een beetje in de taboesfeer blijft hangen en dan zal het wel scoren.

De bijrollen maken het niet veel beter op. Gerard Cox als vader en Visschedijk en Eva van de Wijdeven als dochters..het klopt gewoon niet. Met geen mogelijkheid kun je er enige gelijkenis in ontdekken, ik denk dat het zelfs biologisch onmogelijk is dat deze mensen in de verste verte familie van elkaar zouden kunnen zijn. En dat merk je aan alles. De dialogen zijn ongemakkelijk en net zo ongeloofwaardig als de homoseksualiteit van Max, ondanks de bemoeienis van de normaal gesproken briljante Eddy Terstall die aan het scenario sleutelde.

Een welkome uitzondering is Martin van Waardenberg die op hilarische wijze gestalte geeft aan de vader van Max. Zijn kleine, maar fijne scene is hét hoogtepunt van de film. Je voelt de opluchting bezit van de zaal nemen; gelukkig, er kan even gelachen worden.

Singel 39 is een aan elkaar geplakt geheel van losstaande eerdere successen en cliches, De voice-over van Visschedijk als in Soof, waardoor het nog lastiger is haar los van deze rol te zien. De stoere, maar gevoelige Torenstra die zo lijkt weggelopen uit de set van Divorce. Tel hier een totaal overbodige reis naar, het overigens prachtige, Marrakech bij op (zoals de mevrouw voor me opmerkte: “de regisseur wilde zeker graag een keer naar Marokko en dacht: dit is mijn kans”) en een einde dat je de eerste minuut al kon voorspellen bij op en je hebt een film die waarschijnlijk duizenden mensen naar de bioscoop trekt, maar de verwachtingen bij lange na niet waarmaakt.

Regie: Frank Krom
Met: Lies Visschedijk, Waldemar Torenstra, Eva van de Wijdeven, Gerard Cox, Loes Haverkort, Fabrice Deville, Dahiana Candelo, Martin van Waardenberg